Müge Şenel

3 Haziran 2017 Cumartesi

Saat on iki

Uyumaktı niyetim,
saat on ikiyi vurana dek.
Oysa yalnızca bayılmışım,
korkuyorum...
Saat on iki,
korkuyorum,
külkedisi yalnızlığından.

Ayılmak, karabasan savuşturur gibi,
rüyadan uyanmak gibi değil hiç.
Uyumak istiyorum ben.
Saat tam on ikiyi vurduğunda
uyandırılmak istiyorum.
Korkuyorum,
bir daha mum üfleyememekten.

Saat on iki.
Yeni bir yaş aldığım söyleniyor.
Hatırlıyorum,
gece ve rüzgar var.
Mum ışığı gibi titriyorum...
Korkuyorum,
kimseler gelmiyor.
Korkuyorum,
sessizce ıslanıp sönmekten.

Prenses değilim ben.
Şayet şair de değilsem,
olsa olsa yalnızımdır.
Korkuyorum,
çekilmiş sulardan ve kuruyan topraklardan.
Saat on iki.
İtiraf ediyorum,
korkuyorum hatırlanmamaktan.






Hiç yorum yok:

Yorum Gönder