Müge Şenel

19 Aralık 2016 Pazartesi

ölüm var bu dünyada

bak dedim, baktı,
kalakaldım öylece
bak, dediysem, beni dinlesin diye...
bak dedim yine, bu sefer kaçırdım gözlerimi,
ölüm var bu dünyada dedim,
lütfen bir kez olsun sarılayım sana,
izin ver koklayayım seni dilediğimce...

bak dediğim halde korkuyordum bakmasından
hitap etmekten vazgeçtim,
dikkatini celbetmekten kaçındım,
ellerim ceplerimde dokunma arzusuyla titrer halde,
gözlerim de en az ellerim kadar titrek,
sen bana bakma dedim,
bakma dediysem, bana aldırmasın diye...
konuşurum ben, ne söylediğimi bir ben bilirim
sen bana bakma, dinle beni,
ölüm var bu dünyada,
ne olur bir anlasan dedim,
bir anlasan beni, yeter bana ömrümce...
ben yine severim seni kendimce...




18 Aralık 2016 Pazar

"sanıyorsun ki" şiiri seslendirmesi

sanıyorsun ki

sen sanıyorsun ki
oturup seni düşünüyor gecelerce
iştahı kesiliyor, uykusu kaçıyor
ayak seslerini dinliyor
kaldırım taşlarının arasındaki kertenkele gibi
saklandığı yerden nadiren çıkıyor

sanıyorsun ki
kursağında diziliyor kelimeler
o yutkundukça şiir oluyorsun
is kokulu çayı bilmem kaçıncıya içiyor
ara kata sıkışmış pencerene bakıyor
kuru soğuğu içine çekiyor tahta banklarda

sanıyorsun ki sen, susuyor
kana kana içemiyor sebildeki suyu
yüreği kanıyor, çünkü bakışlarına kanıyor
tutuluyor dili, susuyor yine
düşündüğü başka, konuştuğu başka
kuytuda koyulmuş siyahlığı gölgen sanıyor

sen sanıyorsun ki
tesadüfen karşına çıkıyor
baykuş gibi ağaçların arasına sokulmuş
suskun gözleri dolu dolu parlıyor
ağlıyor yerli yersiz
yüreği yerini çoktan terk etmiş

sanıyorsun ki
seviyor seni
sanıyorsun ki sen, aşık sana!
nereden çıkarıyorsun?
nasıl uyduruyorsun?
sanıyorsun ya, sanma,
nasıl olsa gidiyor uzaklara
bakışlarının değmediği sokaklara

aşk olamadı, başka oluyor, bambaşka...