Müge Şenel

3 Mart 2016 Perşembe

Belki yıldızlar söner

Belki yıldızlar söner ve gecenin samimiyetsiz soğuğunda titreyerek nefes almaktan nefret eder, insanların saçmalıklarla dolu lakırdılarını dinleyeceğimiz bir sabaha uyanmanın mecburiyetine suç atarız. Suçlamak doğamızda olduğu için kendimizi gördüğümüz her aynadan ve yansımadan kaçarak yaşamayı en büyük hedefimiz haline getiririz. İnsanların arasına karışmaktan korkup, yalnızlaşma tercihimize sığınarak saptığımız yoldan da tiksinmeye başlayınca; neden bir kuş bile uçmuyor, bir araba bile geçmiyor deriz... Belki yıldızlar söner ve hayata dair tüm umutları yitirmeyi dileyip, daha fazla acı çekmeden heyecanımızı bastırarak duygularımızı oluşturan değerlerin başını ezip bu ızdırabı sonlandırırız...

-belki yıldızlar söner ve karanlığın ilhamına karışan rüyalarımızda gerçekliğin zulmünden uzaklaşırız-